Χάθηκε (πάλι) ένα δολλάριο

Ο Eric θέλει να αγοράσει ένα τζάκετ που κάνει 97$.

Παίρνει από τον πατέρα του 50$ και άλλα τόσα από τη μητέρα του.
Αγοράζει το τζάκετ, του περισσεύουν 3$, δίνει 1$ στον πατέρα και 1$ στη μητέρα και κρατάει το τελευταίο 1$ για τον εαυτό του.
Τώρα χρωστάει στον πατέρα 49$, στη μητέρα 49$ και έχει 1$.
Ομως

49$ + 49$ +1$ = 99 $

Πού έχασε ο Eric το 1$ ?? 

Η ταχύτητα του φωτός και τα λάθη του τυπογραφείου

Ο Δανός αστρονόμος Ole Christensen Rømer (1644,1710) είχε σχηματίσει την ιδέα ότι η ταχύτητα του φωτός είναι μεν πολύ μεγάλη αλλά πεπερασμένη. Για να στηρίξει την άποψή του χρειάζεται κάποιες πειραματικές επαληθεύσεις. Οι αποστάσεις πάνω στη γη είναι πολύ μικρές και έτσι σχεδιάζει ένα πείραμα στα μεγέθη του ηλιακού συστήματος.

Ο δορυφόρος του πλανήτη Δία Ιώ κάνει μία πλήρη περιφορά σε 42.5 ώρες, όταν η γη βρίσκεται στη θέση L. Τρεις μήνες αργότερα, η γη είναι στη θέση K και το φως πρέπει να διανύσει επί πλέον την απόσταση LK, άρα να καθυστερήσει περίπου 10 λεπτά.

Από το μόνο τετράδιο που διασώθηκε στη μεγάλη πυρκαγιά της Κοπενχάγης του 1728 βλέπουμε τις καταγραφές του Rømer επί 10 χρόνια, που οδηγούν σε μια σεμνή ανακοίνωση στο Journal des Sçavans: 233–36, 1676, που μεταφράστηκε αργότερα στο Philosophical Transactions of the Royal Society of London 12: 893–94, 1677

Εδώ έχουμε μια εξαιρετική παρέμβαση του «δαίμονα του τυπογραφείου». Ο στοιχειοθέτης δεν έχει κεφαλαίο U για τη λέξη TOUCHANT, βάζει V, ότι πιο κοντινό και έτσι προκύπτει η ανύπαρκτη λέξη TOVCHANT. Το αστείο είναι ότι οι σύγχρονες μηχανές αναζήτησης κάνουν κείμενο την εικόνα και έτσι περνάει στη σημερινή βιβλιογραφία το TOVCHANT και δεν θα διορθωθεί ποτέ !!

Ο ανώνυμος χαράκτης του 1735 απέδωσε εξαιρετικά το εργαστήριο του Rømer, ετοιμάζοντας χαλκογραφίες για ένα βιβλίο που ο Rømer δεν εξέδωσε ποτέ.

Παρά τις εντονώτατες επικρίσεις και αντιθέσεις, ο Rømer κατάφερε να γυρίσει το κλειδί της εξέλιξης, θεμελιώνοντας το πεπερασμένο και μετρήσιμο της ταχύτητας του φωτός και να ανοίξει το δρόμο για τη θεωρία της σχετικότητας 200+ χρόνια πριν.

Ποιός πήγαινε στον St. Ives ??

St Ives, λάδι σε καμβά του Eric Ward

Ενα αγγλικό τραγουδάκι-αίνιγμα του 17ου αιώνα έλεγε

As I was going to St Ives

I met a man with seven wives

Every wife had seven sacks

Every sack had seven cats

Every cat had seven kits

Kits, cats, sacks, wives

How many were going to St Ives?

Καθώς πήγαινα στον αγιο Αϊβς
συνάντησα έναν ανδρα με εφτά γυναίκες
κάθε γυναίκα είχε εφτά σακκιά
κάθε σακκί είχε εφτά γάτες
κάθε γάτα είχε εφτά γατάκια.
Γυναίκες, σακκιά, γάτες, γατάκια
πόσοι πήγαιναν τελικά στον αγιο Αϊβς ?

Ο Bruce Willis και ο Samuel L. Jackson προσπαθούν να λύσουν τον γρίφο σε 20''
Το πρόβλημα βέβαια είναι πολύ παλιό.
Η αρχαιότερη αναφορά του είναι στον πάπυρο του Rhind (πρόβλημα 79) από το 1650πΧ

 Λύσεις υπάρχουνε πολλές, ανάλογα πώς θα εκλάβει κανείς το διφορούμενο κείμενο.

http://en.wikipedia.org/wiki/As_I_was_going_to_St_Ives

Το περιοδικό MAD έχει χρησιμοποιήσει δύο εκδοχές

As I was going to St Ives

I met a man with seven wives

Of course, the seven wives weren't his

But here in France, that's how it is

και

As I was going to St Ives

I met a man with seven wives

I know this sounds absurd and loony

But that poor man was Mickey Rooney!

Αυτό που δεν υπάρχει στις προτεινόμενες λύσεις είναι το ποιός ήταν ο άνδρας με τις εφτά γυναίκες.

Ηταν ο σουλτάνος Murad ο 2ος [1404-1451] και οι γυναίκες του ήταν οι

1. Alima Khanum,
2. Η κόρη του Damad Karaja Pasha
3. Yeni Hatun,
4. Valide Sultan Hüma Hatun,
5. Tacünnisa Hatice Halime Hatun

[Mara Branković, μονή Εσφιγμένου, 1429]

6. Mara Hatun (Mara Branković)
7. Halima Hatun,
Το θέμα είναι πιο περίπλοκο απ' ότι φαίνεται.
Η Mara Brankovic ήταν κόρη του ηγεμόνα της Σερβίας Đurađ Branković, μεγάλου δωρητή της μονής Εσφιγμένου και μπήκε στο χαρέμι του Μουράτ, κάνοντας πιο στενή τη σχέση των δύο ισχυρών της εποχής. Ο Μουράτ δεν πρόλαβε, πέθανε το 1451. Την μακρά προεργασία ολοκλήρωσε ο γιός του Mehmed II, ο οποίος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 21 ετών.
H Mara δεν έκανε παιδιά, ο Mehmed II ήταν γιος της Valide Sultan Hüma Hatun .

Δυστυχώς για τα υπόλοιπα, σακκιά, γάτες και γατιά οι πληροφορίες είναι ασαφείς, η έρευνα όμως συνεχίζεται...

Η Ανθή και το ξύλινο πρόβατο

[Το παραμύθι Η ΑΝΘΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΠΡΟΒΑΤΟ γράφτηκε τον χειμώνα του 1979-80 στο 298ΤΕ στη Χώρα της Σάμου, με μια παλιά γραφομηχανή του Στρατού και χαρτί πολυγράφου. Τα σχέδια έγιναν με κάποιο στένσιλ που είχε ξεχαστεί στο συρτάρι.]

Το καλούπι

Αγοράσαμε ένα σταχτί σταχτοδοχείο.

Στο βυθό του ποζάρουν τα Ιωάννινα.

Θαμπά, αν και με εξάρσεις τινάς λαμπρότητος.



Πώς οι αρχαίοι Ελληνες ΔΕΝ έμαθαν να φτιάχνουν χαρτί

Το φυτό Jute, corchorus olitorius αποτελεί μία από τις κυριότερες πηγές κατασκευής χαρτιού.
Η ονομασία του οφείλεται στον Πλίνιο, έχουμε όμως προγενέστερη αναφορά στον Αριστοφάνη.
Στην κωμωδία του "Σφήκες" στο στίχο 230 γράφει

ἥβης ἐκείνης ἡνίκ᾽ ἐν Βυζαντίῳ ξυνῆμεν
φρουροῦντ᾽ ἐγώ τε καὶ σύ: κᾆτα περιπατοῦντε νύκτωρ
τῆς ἀρτοπώλιδος λαθόντ᾽ ἐκλέψαμεν τὸν ὅλμον,
κᾆθ᾽ ἥψομεν τοῦ κορκόρου κατασχίσαντες αὐτόν.


τοτε στα νιάτα μας, όταν ήμαστε φρουροί στο Βυζάντιο,
που κλέψαμε τη σκάφη της φουρνάρισας
και τη βάλαμε προσάναμα να βράσουμε τις ξινολαχανίδες

                    
Αναφορά υπάρχει επίσης στη φυσική ιστορία του Θεόφραστου [7.7.2]

                    
Ο κόρχορος λοιπόν φύτρωνε και στο Βυζάντιο *, ήταν ένα ευτελές λαχανικό που έβραζε στο τσουκάλι στην αυλή.
Αν μια φορά γινόταν η ζημιά, τα παιδιά που έπαιζαν γύρω από το τσουκάλι να ρίξουν δυο χούφτες στάχτη μέσα, η μάνα τους θα τα ξυλοφόρτωνε, θα έχυνε κάπου στην άκρη της αυλής το βρωμισμένο φαγητό και, την άλλη μέρα θα έβλεπε ένα αραχνούφαντο πέπλο χαρτιού.
Η στάχτη, με τα άλατα καλίου και νατρίου που περιέχει, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να λεπτύνουν και να ξεμπλεχτούν οι ίνες του από τα κλαδάκια του φυτού και να πλέξουν τον ιστό του χαρτιού.
Να φανταστεί κανείς πώς θα είχε αλλάξει η ιστορία του κόσμου αν οι Ελληνες της κλασσικής περιόδου είχαν ανακαλύψει το χαρτί.
Δεν συνέβη όμως, ούτε κατά λάθος...

*υπήρχε και η σχετική παροιμία "ώσπερ κόρχορος εν λαχάνοισι" που διασώζεται στο λεξικό των βυζαντινών χρόνων SUIDAE

Περιμένοντας τον Γκοντό (1948)

Ο Σάμουελ Μπέκετ στην αρχή της 2ης πράξης φτιάχνει μία μπαλάντα που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Η επιγραφή στο μνήμα του σκύλου είναι ολόκληρη η ιστορία ξανά.

A dog came in the kitchen
And stole a crust of bread.
Then cook up with a ladle
And beat him till he was dead.
Then all the dogs came running
And dug the dog a tomb
And wrote upon the tombstone
For the eyes of dogs to come:

"A dog came in the kitchen
And stole a crust of bread.
Then cook up with a ladle
And beat him till he was dead.
Then all the dogs came running
And dug the dog a tomb
And wrote upon the tombstone
For the eyes of dogs to come"

""A dog came in the kitchen
And stole a crust of bread.
Then cook up with a ladle
And beat him till he was dead.
Then all the dogs came running
And dug the dog a tomb
And wrote upon the tombstone
For the eyes of dogs to come""

Tο Αγγλικό κείμενο βρίσκεται εδώ

http://samuel-beckett.net/Waiting_for_Godot_Part1.html

http://samuel-beckett.net/Waiting_for_Godot_Part2.html

Το κλασσικό πλέον έργο ανεβαίνει από το θέατρο Τέχνης την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου.

Μετάφραση : Χούλι Σουζάνα

Σκηνοθεσία : Καπελώνης Κωστής

Κοστούμια : Σωτηρίου Κατερίνα

Διανομή

Κάτια Γέρου, Δήμητρα Χατούπη, Μυρτώ Αλικάκη, Λουκία Πιστιόλα, Αριάδνη Καβαλιέρου

Το κείμενο κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ σε μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου

Από την παράσταση του 2008, σε σκηνοθεσία Τζέζαρις Γκραουζίνις, με τον Μανώλη Μαυροματάκη στο ρόλο του Εστραγκόν.